โอวเทยฺยานุสาเสยฺย (ธรรมเอก)

 

 โอวเทยฺยานุสาเสยฺย    อสพฺภา จ นิวารเย

สตํ หิ โส ปิโย โหติ    อสตํ โหติ อปฺปิโย.

             บุคคลควรเตือนกัน ควรสอนกัน และป้องกันจากคนไม่ดี เพราะเขาย่อมเป็นที่รักของคนดี แต่ไม่เป็นที่รักของคนไม่ดี

             ในสังคมของคนเรานั้นมีทั้งคนดีและคนไม่ดี คนดีส่วนใหญ่มักถูกเบียดเบียนจากคนไม่ดี เช่นการถูกเอารัดเอาเปรียบ หรือการถูกรังแก การถูกทำร้าย เป็นต้นบุคคลใดที่มีกัลยาณมิตร คือมิตรที่ดี ซึ่งในที่นี้หมายถึงทั้งเพื่อน พี่น้อง ครูบาอาจารย์ พ่อแม่ เป็นต้นซึ่งเป็นผู้ที่มีความปรารถนาดีต่อเรา เรียกว่าเป็นกัลยาณมิตรทั้งนั้น แม้ตัวเราเองก็ตามก็ต้องทำตัวเป็นกัลยาณมิตรของคนอื่นเช่นเดียวกัน คือต้องคอยเตือนกัลยาณมิตรของเราให้มีสติ มีศีล มีปัญญา ระมัดระวังอันตรายที่จะเกิดมีขึ้นจากคนไม่ดี ที่จะมาหลอกลวง หรือทำร้าย เมื่อต่างคนต่างคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างนี้ ชีวิตของคนเราย่อมได้รับความสุข